آرشیو مرداد ماه 1403

نکاتی کوتاه و موثر از نظر روانشناس بالینی مهدی صارمی نژاد

"روان افسرده" کیست؟

۴۰ بازديد
روان افسرده- مهدی صارمی نژاد

روان افسرده یا "افسردگی" به حالتی اشاره دارد که در آن فرد به‌طور مداوم احساس غم، بی‌انگیزگی، و خستگی می‌کند. این وضعیت روانی می‌تواند روی افکار، احساسات، رفتار، و حتی سلامت جسمی تأثیر بگذارد.
 
افرادی که دچار افسردگی می‌شوند ممکن است علائم مختلفی را تجربه کنند، مانند:
 
- احساس غم و ناراحتی مداوم
- از دست دادن علاقه به فعالیت‌هایی که قبلاً از آن‌ها لذت می‌بردند
- کاهش یا افزایش وزن بدون دلیل
- اختلالات خواب (بی‌خوابی یا خواب بیش از حد)
- احساس بی‌ارزشی یا گناه شدید
- کاهش انرژی و خستگی مفرط
- مشکل در تمرکز و تصمیم‌گیری
- افکار مکرر درباره مرگ یا خودکشی
 
افسردگی ممکن است به دلایل مختلفی از جمله عوامل شیمیایی مغز، تغییرات هورمونی، شرایط محیطی یا تجربه‌های ناگوار زندگی بروز کند. اگر افسردگی درمان نشود، می‌تواند به مشکلات جدی‌تری منجر شود. درمان‌های رایج شامل مشاوره روان‌شناختی، دارو درمانی و تغییر سبک زندگی است.
 
همچنین افسردگی می‌تواند جنبه‌ای ارثی داشته باشد. تحقیقات نشان می‌دهند که ژنتیک در بروز افسردگی نقش مهمی ایفا می‌کند. افرادی که در خانواده خود سابقه افسردگی دارند، بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند.
 
با این حال، ارثی بودن افسردگی به این معنا نیست که اگر یکی از اعضای خانواده دچار افسردگی باشد، دیگر اعضا نیز حتماً به آن مبتلا خواهند شد. ژنتیک یکی از چندین عاملی است که می‌تواند خطر ابتلا به افسردگی را افزایش دهد. 

در کل، اگر افسردگی درمان نشود، می‌تواند به مشکلات جدی‌تری منجر شود.
درمان‌های رایج شامل مشاوره روان‌شناختی، دارو درمانی و تغییر سبک زندگی است.
 
 

فرزند پروری ناسالم

۳۹ بازديد
فرزند پروری ناسالم-مهدی صارمی نژاد


بیش از حد مراقب فرزندتون نباشید!
معمولا وقتی از فرزندپروری ناسالم صحبت میکنیم، چیزی که به ذهن میرسد والدینی هستند که یا اصلا به فرزندشان محبت نمیکنند، یا بسیار به او سخت میگیرند و یا نسبت به او بی توجه هستند.
اما نوع دیگری از فرزندپروری ناسالم نیز وجود دارد که کمتر به آن توجه میکنیم: والدین بیش از حد مراقب!
یعنی والدینی که اجازه نمیدهند فرزندشان هیچ ناکامی یا ناراحتی ای را تجربه کند و حتی مسئولیت های ساده را هم به او نمیدهند.
مثلا اتاقش را تمیز میکنند، همراهش درس می خوانند تا فرزندشان مشکلی نداشته باشد و در مسئولیت هایش سختی نکشد و حتی در روابط دوستانه و علایقش تصمیم میگیرند.

نتیجه این رفتار چه میشود؟
1.فرزندان حتی در بزرگسالی هم برای تمام کارهایشان به والدین وابسته هستند.
2.مهارت های مهم زندگی مثل مواجهه با شکست و ناکامی، مدیریت احساس های ناخوشایند و مسئولیت پذیری را یاد نمیگیرند.
3.هویت مستقل، عزت نفس و شناخت از خود پیدا نمیکنند.
4.برای مواجهه با دنیای واقعی، که گاهی ناامن، خشن و ناعادلانه است آماده نمیشوند.
5.در شغل و تحصیل شاید موفق نشوند زیرا مسئولیت پذیری ندارند و برنامه ریزی و حل مسئله بلد نیستند.
7.چون مسئولیت پذیری را یاد نگرفتند نمیتوانند روابط سالم بسازند و خودشان و دیگران را در معرض آسیب قرار میدهند.
8.با اولین شکست و ناکامی از پا در می آیند چون برایش آمادگی ندارند.

واقعیت زندگی این است که ما همیشه نمیتوانیم بچه هایمان را در حباب امنیت و آرامش نگه داریم.
پس باید برای دنیای واقعی آماده یشان کنیم بدون اینکه به آنها حس ناامنی ، نگرانی و بی کفایتی بدهیم.
بهترین کار این است که به فرزندانمان احساس امنیت و عشق بدهیم اما متناسب با سن آنها، بهشان مسئولیت بدهیم و بگذاریم با پیامد تصمیم هایشان آشنا بشوند و انواع احساسات و مدیریت هیجان را تجربه کنند.